تارانتینو، جارموش و دیگران

خیلی فیلم نمیبینم.

اگر هم ببینم فیلم های عامپسندِ، نه ان فیلم های هنر و تجربه ای و معنا گرا.

امروز درسی داشتیم از جنس سینما، به گمانم نام نقد سینماست. از دوجلسه پیش تا به الان من سینما ندیدم. که نقدش کنند.

یک بخشی از درس مربوط به ساختمان فیلم و فیلمنامه است و بخش دیگر مربوط به فیلم ها می شود.

ان بخش فیلم پر است از کارگردان هایی که فیلم هایشان معنا و مفهموم خاصی ندارند یا به قولی اگزیست هستند. استاد و چند نفر از بچه ها هم بح بح می کنند. که چقدر فلان فیلم فوق العاده است. من ده بار دیدم و هر ده بار چیز جدیدی از ان کشف کردم.

یعنی ما علاوه بر پدیده ای که جلوی دوربین قرار می گرفتند و زل میزدند به حدقه دوربین و به مردم دروغ می گفتند با پدیده دیگری رو به روایم. هر چی بیشتر فیلم به نفهمی اش و نفهمی ات تاکید کند، بیشتر مورد توجه قرار می گیرد و تشویق می شود.

در اخر هم سکانسی از فیلمی را گذاشت که مردی از پنجره ای شاهد رفت و امد چند مرد به کشتی باری بودند که همه شان با یک چمدان برمیگشتند. این سکانس تقریبا یک ربع طول کشید چرا چون بگوید در همه جوامع و فرهنگ ها یک مفتش محله وجود دارد که امار اهالی را داشته باشد البته به نظر من.

پن: قبل ترها عمر گران بود.

پن: عامپسند همان جنس فیلمهای اسپیلیبرگ و اسکورسیزی است.

پن: سینمای ایران هم که نداریم. شاید چند دقیقه ای درباره اش بعدها صحبت شود.